ad memoriam Zbigniewa Kabaty

Prof. Kabata z Gubernatorem Generalnym Michaëlle Jean


Nigdy w Polsce o Zbigniewie Kabacie, jak większość z nas wówczas i tam, nie słyszałem. Lata mojej ożywionej działalności społecznej przypadały też w innej niż Brytyjska Kolumbia prowincji Kanady. Nigdy więc drogi nasze bezpośrednio się nie skrzyżowały.
Stąd, gdy 2010 roku kolega redakcyjny, pofesor rektor Andrzej Wróblewski zaproponował napisanie eseju o “Patriotyźmie na kanwie poezji Zbigniewa Kabaty” nie bardzo wiedziałem, jak na to zareagować. Sam opinii nie miałem, bo tej poezji nie znałem. A Wróblewski ostatecznie nie literaturoznawca. Ale, było nie było, były rektor Akademii Sztuk Pięknych wyczucie na sztukę (poezja wszak sztuką jest) musi mieć. A o sprawach nie tylko estetycznych ale i etycznych wiele godzin wspólnie przegadaliśmy, więc zdałem się na jego osąd całkowicie w tej materi. I nie pożałowałem. Dzieki temu esejowi z poezją Kabaty zetknąłem sie po raz pierwszy. I faktycznie – nie są to nowinki literackie, nie ma tam przełamywania barier, wyrąbywania nowych ścieżek literackich. Ale jest bardzo solidnie utrzymany rygor poetyki tradycyjnej, jest dobór pięknego słownictwa i jasnego określania myśli autora. A nade wszystko – jest właśnie lekcja miłości do ojczyzny. Jest lekcja patriotyzmu. Niekoniecznie tomtradackiego, a głębokiego, niewzruszonego, prawdziwego.
Z eseju A. J. Wróblewskiego przytoczę zasdniczy motyw (zdaniem autora eseju) twórczości literackiej Zbigniewa Kabaty:
… W poezji tej zawarte jest pragnienie przekazania następnym pokoleniom Polaków istotnej wartości pojmowania obowiązku patriotycznego. . Patriotyzm, który nie jest orężem w dokonywaniu politycznych przesunięć na platformie partyjnych rozgrywek. Patriotyzm, , który nie jest piętnem z racji miejsca urodzenia, czy przywilejem przynależności do określonej nacji, ale dobrowolnym zobowiązaniem wobec kraju, z którym sie indentyfikujemy i uznajemy go za swój. …
Bodaj najtrafniejszy opis sedna nie tylko poezji ale i zycia profesora Zbigniewa ‘Boba” Kabaty. Życia, które dobiegło właśnie kresu. Życia naukowca, żołnierza, obywatela. Zacnego Polaka.
Wieczór wspomnień poświecony jego pamięci będzie miał dzisiaj w sali SPK na Kingsway o godz. 19.00. Organizatorem jest Grupa “Epizod”.
Dwadzieścia lat temu, na swoje siedemdziesięciolecie, napisął Zbigniew Kabata siedmiozgłoskowy wiersz, w którym humorystycznie nieco i z dystansem oceniał swoje życie. Opisując trudne losy i kolejne jego rozdziały raczej, jako porażki a nie zwycięstwa, w koinsekwencji jedyne, co wartościowe w nim odnajduje to miłośc do żony i zadzierżgnięte w zyciu przyjaźnie. Oto ostatnia zwrotka wiersza:

W przyjaźni i miłości
znalazły sens me lata.
Być może jest w tym wszystkim
jakis morał dla świata.

About Bogumil P-G

publisher, essayist, poet lived (and born) in Poland, later England, Italy, presently in Canada
This entry was posted in Literatura, Uncategorized, blog Bogumiła (polski) and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>